मरुभूमि जिन्दगीमा

राजमणि राई

मरुभूमि जिन्दगीमा भेट्टायौ के पानी
अझै पनि रुदै छौ कि दोषी आफै ठानी

आफनै खेतमा बनी गरी पेट पाल्दैछौ कि
च्यातिएको दौरा सुरुवाल फेरि टाल्दैछौ कि
जमिन्दारको आज्ञा मानी बेच्दैछौ कि ज्ञानी
अझ पनि रुदै छौ कि दोषी आफै ठानी

सामन्तको कालो हातले घाटी थिचियो कि
पढ्ने-लेख्ने अधिकारको सीमा मिचियो कि
उसकै पूजा गर्दैछौ कि भवगान मानी
अझै पनि रुदै छौ कि दोषी आफै ठानी

पानीसरि आँसु बगाई बस्नु छैन कतिन्जेल
अन्यायको विरोध गरौँ जीवन रहुन्जेल
श्रम गरी भेट्नु पर्छ सुनै सुनको खानी
अझै पनि रुदै छौ कि दोषी आफै ठानी

बाँचे कसो होला ?

सुबास आम्बोटेली

मौनताको विद्रोहमा बाँचे कसो होला ?
जसोतसो बटुलेर हाँसे कसो होला ?

दुइ चार दिनको पाहुना भै टेकेको छु धर्ती
आँशुलाई मृत्युपछि साँचे कसो होला ?

सकेसम्म हाँस्न खोज्छु दुख खाए के भो ?
विरहको भाकामा नै नाचे कसो होला ?

अझ पला बाँचू भन्यो हतारिन्छ मृत्यु
मृत्यु आउने पुलपक्का भाँचे कसो होला ?

मर्नै पर्छ भन्ने सुन्छु मानिसको चोला
अमरत्व सँग साइनो गाँसे कसो होला