म भीष्म धिमाल

देवविक्रम राई

म भीष्म धिमाल
म लौरो, म भर्याङ
म हलो, म गोठालो
मलाई प्रिय लाग्छ गन्ध-गोबरको ।

म उनीहरुकै हुँ
जसले मलाई टेकेर तरे राजनीतिको खतरा भेल
म तिनीहरुको नै थिएँ
जसले मलाई टेकेर टपे राजनीतिको विकट भीर
मैले जोतेँ, मैले मलेँ
उनीहरुको तकदीरको बाँझो खेत
र फलाएँ उनीहरुका लागि
सत्ताविलासको गुलियो फल ।

मैजस्तो टायरमा चप्पल त लाउँथे नि उनीहरु
मेरै छाप्रोको ढिँडो-गुन्द्रुकमा नै त
आत्मसन्तुष्टिका साथ जिभ्रा फट्कार्थे उनीहरु
दुःखी दुःखीलाल सतारका लागि
आकाशमा तारा नै टिपेर दिने कुरो गर्थे ।

थियौँ सँगै हामी
थिएँ साथमा
आदिवासी गाँउको एउटा सुन्दर पुूल-मणिलाल राई
हिँड्दा-हिँड्दै म हराएँ
कणिलाल पनि कतै ओइलाए
सतिसालजस्तै टिक्नलाई त
सयौँ बिगाहा मौजा हुनुपर्दो रहेछ-पुर्खाको
घरै दाइजो हुनुपर्दोरहेछ-श्रीमतीको
फाँड्न सक्नुपर्दोरहेछ सिँदुबारी-साथी सहिदको
वा घरुवा थापेर
ढडियामा कोच्न सक्नुपर्दोरहेछ आफ्नै सहयात्रीलाई ।

सुन्छु आज पनि उही सारङ्गी पेट-दुःखीलालको
सम्झन्छु बारम्बार उही ओइलाएका मणिलाल
देख्छु उही सनातन आँशुनदी प्यारो देशको
अनि रुन्छु मायामा, खूब रुन्छु ।

म भीष्म धिमाल
आफू त दुःखी ग्वाला
म आजकाल सिंहदरबारदेखि अलिक पर
ठेम्चो ललितपुरमा गाई पाल्छु
मलाई सबैभन्दा प्रिय लाग्छ गन्ध-गोबरको ।

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: